وقتی معلمی شبانه روزی شد

به گزارش مجله وبلاگ فروش، نفیسه مجیدی زاده:پیش آمده که نیمه شب به داروخانه یا درمانگاه شبانه روزی رفته باشیم. برخی وقت ها هم نیمه شب به سوپرمارکت شبانه روزی سرزده ایم.

وقتی معلمی شبانه روزی شد

مادرهایمان از کار شبانه روزی گلایه نموده اند و ما فقط شنیده ایم، اما تا به حال معلم شبانه روزی نداشتیم! آموزش از راه دور، گویا آموزش شبانه روزی شده؛ معلم بودن شبانه روزی شده و ما میان روز و شب گم شده ایم!آموزش، شبانه روزی است، چون همین دیشب ساعت دو و نیم صبح تکالیف علوم را برای معلم علوم فرستادم. فکر کردم اگر فردا صبح بفرستم، حتماً به عنوان یک روز تأخیر امتیازم را کم می نماید. او معلمی شبانه روزی است؛ به ده ها دلیل که خود معلم ها می گویند:

باور کنید من فقط یک نفرم

این پیغام را یک دبیر، برایم فرستاد و گفت این را خودم ننوشتم؛ اما در گروه دبیران دست به دست می گردد! گفت خیلی درست است؛ انگار زندگی این روزهای مرا نوشته است. لطفاً این را به جای صحبت های من بگذار.

الف. گ. الف (دبیرمنطقه 14):

من یک معلم هستم. ما در تعطیلی به سر می بریم. صبح یک ساعت زودتر از شروع کلاس بیدار می شوم و مشغول بارگذاری محتوایی آموزشی هستم که شب گذشته برای ضبط آن ها تا پاسی از شب بیدار بوده ام. از ساعت 9 صبح تورنومنت مسلسل وار کلاس هایم شروع می گردد. بدون حتی چنددقیقه فاصله برای نوشیدن یک فنجان چای سرد شده، یک تنه پاسخ گوی 40 دانش آموزم که بیش ترین مهارتشان در سرعت چت کردن و کم ترین حواسشان به یادگیری است.

بی وقفه تا ساعت سه تایپ می کنم. معمولاً به چند دقیقه فاصله بین کلاس ها دلم خوش است؛ به این که بچه ها را با جمله های محبت آمیز بدرقه کلاس بعدی کنم و با یک خداحافظی شیک بدرودشان گویم. بعد باعجله به کلاس بعدی می روم تا محتوای آموزشی آن را با سرعت لاک پشتی اینترنت و کندی پیغام رسان های داخلی بارگذاری کنم. حالا زمان رسمی مدرسه تمام شده و قسمت سخت ماجرا تازه شروع می گردد.

باید پیگیر غیبت هایشان باشم وپاسخ گوی جیم شدن های گاه وبیگاه برخی شاگردان به معاونان محترم مدرسه. بعد باید به صدها پیغام خصوصی پاسخ دهم که شامل سؤالات و اشکال های دانش آموزان است و سپس تکالیفشان را آنالیز و آزمون هایشان را تصحیح کنم وخدای من، همه انتظار پاسخ سریع دارند و من فقط یک نفرم...

ساعت هفت شب شد و باید شروع به ضبط وُیس های تدریس فردا کنم، محتوای آموزشی و سؤال های آزمون فردا را آماده و به این فکر می کنم که این حجم از محتوا را با چه ترفندی در زمان محدود یک کلاس آنلاین مدیریت کنم.

هی صدا ضبط می کنم، تخته نوشته می فرستم، فایل وُرد را پی دی اف و پی دی اف را به عکس و عکس را به وُرد تبدیل می کنم. آزمون آنلاین طرح می کنم، پاورپوینت می سازم، فیلم می گیرم و...

نه میکروفن دارم و نه گوشی خوبی که پشتیبان حجم بالای فیلم ها و محتوای آموزشی ام باشد، با کم ترین امکانات آن هم نه یک بار، نه دوبار، گاهی، چندبار فیلم می گیرم و صدا ضبط می کنم تا بلکه یکی خوب از آب در بیاید. مبادا مثل ماجرای آیلاند دستمایه طنز گردد. گوشی ام سنگین شده و به سختی روشن می گردد، وسط کلاس هنگ می نماید و همه این ها یک طرف.

یک روز تعطیل هفته را هم مدیر مدرسه جلسه و شورای آنلاین دبیران می گذارد و وظایف سه ماه آینده را با چشم انداز تحول بنیادین آموزش و پرورش اعلام می نماید!

ساعت 10 شب است که تلفنم زنگ می خورد، پشت گوشی می گوید این روزها خوب استراحت می کنید! راستی خبر امروز را شنیدی؟ اخبار گفت پس از بازگشایی مدارس باید این تعطیلی ها را جبران کنید...

معلمم و به چشمپزشک احتیاج دارم

الف. پ، معاون آموزشی یک مدرسه دخترانه است؛ این روزها وظیفه اش نظارت بر آموزش مجازی است. حتی در هنگام غذاپختن، لپ تاپ را از خودش دور نمی نماید. تازه مادر شده و برای ما از این روزها می نویسد:

شاید در نگاه اول فکر کنید نظارت کاری ندارد؛ اما من در نظارت با همه مسائل معلم ها، اولیا و دانش آموزان درگیرم! تقریباً به صورت آنلاین با همه در تماسم و می توانم بگویم تمام وقت. نظارت می کنم فیلم ها به موقع در شبکه شاد بارگذاری شوند. اگر نشوند پی گیری می کنم و آن وقت پای درددل معلم می نشینم که می گوید: یک ساعت منتظر بودم تا فیلم آپلود گردد، خیلی اینترنت کند بود. مجبور شدم کار را بگذارم برای نیمه شب که اینترنت قوی تر است.

نظارت می کنم که دانش آموزان آنلاین باشند یا به قول خودمان غیبت نداشته باشند. هرروز چندبار در کلاس های مختلف، اسامی را چک می کنم بعد تماس می گیرم تا بدانم چرا دانش آموز آنلاین نبوده و مسائل مختلف خانواده ها را می شنوم. مثلاً برخی خانواده ها چند فرزند دارند و به تعداد آن ها گوشی ندارند و کلاس ها تداخل پیدا می نماید. گاهی اینترنت ضعیف است و یا اولیای کارمند که در خانه کامپیوتر ندارند و صبح گوشی در اختیار بچه ها نیست!

یک بار با خانواده ای تماس گرفتم و پرسیدم چرا تکالیف را نمی فرستند و در آموزش فعال نیستند؟ باور می کنید مادر دانش آموز اعتراض داشت به این که چرا آموزش از فضای مجازی است؟ آن طرف دانش آموزان هستند که برخی از آن ها تقریباً بیش تر اوقات آنلاین هستند و به شدت به فضای مجازی وابسته شده اند. وقتی به آن ها می گویم چرا تکلیف نمی فرستند یا در آزمون آنلاین شرکت نمی نمایند، می گویند سال جاری که روی هواست!

راستش تمام وقت پای لپ تاپ و یا گوشی هستم و فکر می کنم بعد از این روزها به شدت احتیاج به یک چشم پزشک دارم. بدتر از همه این که کار ما در این روزها چند برابر شده درحالی که برای ما که نیروی آزاد هستیم شرایط فرق دارد. به ما گفته اند چون کارتان کم شده، حقوق کامل نمی دهیم.

پشت میزهای ساکت کسی نیست

این یادداشت را یک دبیر بازنشسته که هنوز فعال است برایمان نوشت و وقتی متوجه شد همکارانش نام کامل خود را اعلام نکردند، او هم به همین اکتفا کرد.

میم. الف (دبیر مطالعات اجتماعی):

هربار که از راه دور درس می دهم صورت هایشان را تجسم می کنم. ما آموزش آنلاین را در خود مدرسه انجام می دهیم به همان کلاس ها می رویم که جای بچه ها در آن خالی است؛ پشت میزهای ساکت!

رو به دوربین سلام می دهیم، آرزوی موفقیت و سلامتی می کنیم. هربار می گوییم: دلمان برایتان تنگ است و به دوربین درس می دهیم. گاهی آخر کلاس صدا را باز می کنم و می گویم: کسی سؤالی دارد بگوید. می خواهم صدایشان را بشنوم. گاهی چت را باز می گذارم و از شیطنت هایشان می خندم.

40 سال است که معلمم. بازنشسته ام و حالا در یک مدرسه غیردولتی مشغولم. اسفندماه فیلم را در خود مدرسه ضبط می کردیم و بعد دیگر من کاری نداشتم. اما الآن کلاس ها آنلاین است. البته باز هم برای آموزش آنلاین به مدرسه می روم، اما اغلب شرایط نت و سروری که از آن استفاده می کنیم کلافه مان می نماید. یک کلاس یک ساعته به دلیل قطعی های مداوم تا دوساعت طول می کشد؛ تجربه عجیبی است.

گاهی دانش آموزان تکالیفشان را نیمه شب برایم ارسال می نمایند. اگر یادم برود اینترنت را خاموش کنم یا این که صدای گوشی را کم می کنم. بارها از صدای زنگ پیغام ها بیدار می شوم. این روزها پیشرفت فناوری به یاری تعطیلات اجباری آمده و آموزش را تغییر داده است. ما و آموزش و پرورشمان با آموزش مجازی و آنلاین ناآشناییم؛ تازه در شروع راهیم و احتیاج به زمان داریم و مهم تر این که اصلاً نمی دانیم این شرایط تا کی ادامه دارد. اما به قول حضرت حافظ: چنان نماند، چنین نیز هم نخواهد ماند.

سلامتی دانش آموزان و خانواده هایشان برای ما مهم تر از هردرسی است. من می دانم دل آن ها هم تنگ است؛ حتی گریزپاترین دانش آموزان دلشان برای دوستانشان و بازی ها و شادی های مدرسه تنگ است. مطمئنم.

منبع: همشهری آنلاین
انتشار: 8 تیر 1399 بروزرسانی: 8 تیر 1399 گردآورنده: sale-blog.ir شناسه مطلب: 4297

به "وقتی معلمی شبانه روزی شد" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "وقتی معلمی شبانه روزی شد"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید